ناگهان چه زود دیر می شود

وحقیقتا چه ناگهان رخ داد .قیصر هم رفت و فقط یادش ماند و خاطره اش .

آنک! بهار رفت و نسیمی نمی وزد

یادش گرامی

از تمام رمز و رازهای عشق

جز همین سه حرف

جز همین سه حرف ساده میان تهی

چیز دیگری سرم نمی شود

                من سرم نمی شود

                                        ولی...

                          راستی

                                       دلم

                                        که می شود!

قیصرامین پور

***************

باز می بری مرا  سمت  شاعرانه هات
محو می کنی مرا  در  دل ترانه هات

پرسه می زنی هنوز  در  هوای پارکها
پشت این درختها  بین  آشیانه هات

رقص کولی تو را  روی  سِن قدم  زدم
در هوای ابری  دود  قهوه خانه هات

دست دورگردنت حلقه می شوم تورا
تا رها شود سرم   باز  روی شانه هات

فال قهوه های تو  قسمت  مرا  نوشت
در خطوط مبهم و  درهم  نشانه هات

خلسه می روم تو را عاشقت که می شوم
غنج می زند دلم  از تو  و  بهانه هات

عیب شاعر تو نیست اینکه قافیه شکست
شعرها  خراب  شد  در تب  خرافه هات!

حس و حال دیگری دست می دهد به من
هرچه تازه می شود شکلها ، قیافه هات

پرسه می زنی هنوز کوچه های شهر را
راه می روی تو  و  پشت سر ، کلافه هات

حلقه حلقه می دوند تا میان معرکه
مثل مار می خزند در شیار کافه هات

بسکه خوشکلی شما  بسکه دختری هنوز
بسکه بوی تازگی  می وزد  ز نافه هات

من تو راچه ساده دوست من تو را چه بی ریا
من  تو  را  بدون فعل ،  حشوها  ، اضافه هات...

باز  قافیه شکست  باز هم غزل نشد
خب چه می شود اگر مثل چارپاره هات

هی عوض کنی مرا   هی  مرا جدیدتر
از  خودت  بدانیم   جزء  بدقواره هات

فرق هم نمی کند  چون پیاده می روی
بوق می زندد هی پشت سر ، سواره هات

شکل تازه ای شدی  شکل معضلی جدید
پاتوق تو کوچه هاست، پارکها  کاواره هات

تو ستاره می شوی  روی پرده های درد
در سکانس آخر  رقص  گوشواره هات

می روی  و  می چکد  روی شرم گونه هام
از نگاه خیس من  شرشر  ستاره هات

دوست دارمت زیاد،دوست داریم چه کم
آه   کولی غزل !  کاش آن اشاره هات

مثل بیت اولم ، مثل شاعرانه هات
در تو حل کند مرا ،  محو  در ترانه هات