کاش آن اشاره هات

امام حسن (ع)

nasehi38 — Thu, 18 Sep 2008 15:50:55 GMT

مثل پرواز بادبادکها پر درآورد روح شاعرها

آسمان خنده های آبی ریخت بر پر خاکی مهاجرها

واژه ها در بقیعی از هیجان پشت دیوار شعر کز کردند

باز شد مثل عقده های غزل چمدان دل مسافرها

بغضها روی هم ورم کردند حجم طوفان اخم باران شد

سیل غم بود آنچه می بارید پیش روی نگاه عابرها

شاعر اینبار از خودش ترسید بسکه بازار چیده اند اینجا

کرمت را معامله کردند پشت پرچین شهر تاجرها

چقدر روزگار برگشته است چقدر تو غریب می مانی

سفره تو هنوز پهن است و نمک سفره را مجاورها...

طعم نانت ز یادمان رفته است فقرا پشت خانه حیرانند

بوی نان را ز کوچه دزدیدند دستهای حریص شاطرها

چشمها یک به یک سراغت را از ضریحی که نیست می گیرند

چقدر خاکی است مثل خودش بارگاه امام زائرها.

به اصرار برخی دوستان(( یه غزل اجتماعی))

nasehi38 — Sun, 15 Jun 2008 16:33:05 GMT

با اینکه نمی خواستم تا بعد از چهلم میثم جان آپ کنم اما محض گل روی رفقای گلم : ای به چشم با یه غزل اجتماعی به روز می کنم.

پرانتز باز:

( فردا دوشنبه ۲۷/۳/۸۷ مراسم چهلمین روز میثم عزیزمان در امامزاده شاه میر حمزه برگزار می شود. از همین جا فاتحه فراموش نشود)

این که میخوانید فیلم نیست....

بازی از اول غزل اول نقش من باید از ازل اول

سینماها همیشه تو در توست بهتر این است لااقل اول

دکور صحنه را بیارایی رودی از شیر یا عسل اول

تختی از جنس شاخه طوبی آسمانی پر از زحل اول

ابتدا با همان درامی که گل من در دم تو حل اول

بعد من را که شکل می گیرم پخته کن در تن بدل اول

بعد از آن من بدون همبازی در سکانس اتل متل اول

پای خود را که در پلان دهم می کشانی به یک هچل اول

می گذارم درست جایی که سر بازیگر دغل اول

سجده می کرد سالهایت را که مرا دید بی بدل اول

جای حساس فیلم را هی کات و تو را و مرا مچل اول

تو به او فرصتی دوباره ولی او به حکم تو بی محل اول

او از این صحنه خارج و جایش دختر خوشکل غزل اول

در سکانسی که عاشقانه شروع آمد و تا مرا بغل اول

حس خوبی به هر تماشاچی منتقل شد همان دم اول

صحنه پر شد ز رقص من با او خرد شد زیر بشکن آخر

شاعری که هنوز سر در گم زل زده پای خرمن آخر

به قوافی که هی مبدل ماند در گریم من و زن آخر

که هنر پیشه شد برای ابد رفته در حس مانکن آخر

و خزیده است پشت ویترین دیدنیهای ساتن آخر

می رسی تو به اوج یک برداشت زیر گلدار دامن آخر

در خیابانی از هیاهوی عکسهایی که اسکن آخر

می رساند تو را به مفهوم سیب یعنی قدغن آخر

سیب آدم زنی که فردا را در فنرهای زونکن آخر

بایگانی شده است اما تو همچنان گرم دیدن آخر

که سرانجام سینما پایان و تو در سایه روشن آخر

می روی باز

اول بازی

خواه راضی

یا که ناراضی

*********

وقتی که میثم نباشد

nasehi38 — Sat, 10 May 2008 18:42:18 GMT

خدایا خودت خوب می دونی که نه حال و حوصله به روز کردن دارم نه دیگه دلم میخواد مثل گذشته به روز باشم.آخه میثمت خوب حالیمون کرد به روز بودن یعنی چی؟ خوب تونست بهمون بفهمونه اگه بخرنت یعنی به روز شدی .

اما میثم جان همه که مثل تو نیستن تا خریده بشن .خوش به حالت که خریدنت و بردنت .تو رو خدا میثم دلت به حال ماها که جا موندیم بسوزه یادت نره برامون دعا کنی .ما رفقات که خوب میدونیم دعاهات مستجاب میشن اگه اینجور نبود الان با ما بودی اما خوب رفقا رو قال گذاشتی داداشی. هنوز ۳ روز نگذشته آخرین قرآنی رو که تو جلسمون خوندی خوب به یاد میارم نکنه خودت میدونستی دعوت شدی و لو نمی دادی .آقا منزل نو مبارک .نمی خوای ما رو دعوت کنی ؟؟؟ اصلا چی میگم ما رو که تونجا راه نمیدن . مگه هر بی سر و پایی رو میزارن از اون بالا بالاها سر در بیاره.

خدایا ! چند روزه دارم دق میکنم دست خودمم نیست خودتم خوب میدونی چرا؟؟؟ قبول. میدونم همین که یه چند وقتی بره باز همونی میشم که بودم .اما خب اگه میخواستی با بردن میثم من و آدم کنی باید بگم خدا من ادم بشو نیستم پس چرا خودم و نبردی ..؟؟؟؟؟؟؟

میثم جون جات خیلی خالیه عزیز

میثم تر از همیشه دلم مال میثم است

این قسمتی که خورده رقم مال میثم است

ای بچه های هیاتی ای فاطمیه ها

این سینه ها و دست و علم مال میثم است؟

ثم طریق را بنویسید روی قلب

دفتر اگرچه پاره قلم مال میثم است

دیدید؟؟!! خوشکل و عسلی بود چشم او

آن چشمهای کرده ورم مال میثم است

ساحل نشسته ها به کجا خیره مانده اید

دریا نبردتان که بلم مال میثم است

از میثمانه های رضا روضه ای بخوان

دیگر دلانه های تو هم مال میثم است

آقا ببخش! پرچم خود را سیا کنید

دارالولایه های حرم مال میثم است

دارد تمام می شود این روضه ها رفیق

دیگر نخوان که آخر دم مال میثم است

روحش شاد

صدایی که روی وبلاگ می شنوید آخرین یادگاری میثم برا رفقای شاعرش بود که ۲شب قبل از سفر ملکوتیش به جا گذاشته.

ای داد بیداد

بی عنوان

nasehi38 — Sat, 26 Apr 2008 20:01:13 GMT

۱)

انگار زبان من ز کام افتاده است

مرغ نفسم ز پشت بام افتاده است

آن آهوی وحشی غزلها اینبار

در بند دوبیتی ات به دام افتاده است

*****

۲)

آنقدر به من تو عشق می ورزی که

باور کنم آنقدر تو بی مرزی که

بی حد وحساب در غزل می گنجی

اما - خودمانیم- نمی ارزی که..!!

***

۳)

دل از تو ربودم و فریبت دادم

هی از تو سرودم و فریبت دادم

منقار گشودی و پنیرت افتاد

روباه نبودم و فریبت دادم

***

۴)

ای کاش که گرگ بودم و می بردم

بزغاله آغل تو را - می خوردم -

چوپان دروغگو ! خدا یارت بود

می آمدم آبروت را می بردم

چه سرخ است....چه سرسبز

nasehi38 — Mon, 25 Feb 2008 18:06:39 GMT

تا می رسد از پشت خبرها خبر تو

خون می چکد از رویش هر روز سر تو

ای حادثه ناب چه سرخ است وقوعت

سبزاست ولی آمدن گل پسر تو

*******

پروانه شدم تا که بسوزند پرم را

در خون بنشانند ز داغت جگرم را

از خاک قدمهات خدا ساخت مرا و

در دست تو انداخت قضا و قدرم را

سنخیت من با تو در این قطره اشک است

از جنس تو کرده است خدا چشم ترم را

حالا که قرار است عصا دست تو باشد

ای کاش به دریا بکشانی گذرم را

گفتند که می رفت سرت برسر نی ها

بگذار به دنبال بیارند سرم را

بسیار شنیدم غزل از دور و بریهات

پر کن ز غزلهای خودت دور و برم را

*****

چه بد که برای سرودنت بهانه میخواهی...

nasehi38 — Fri, 04 Jan 2008 14:30:18 GMT

می خواستم از بهانه خالی باشم
یک عمر نمود بی خیالی باشم
انگار ترک خورد دلم مو برداشت
تا من شکننده و سفالی باشم
تو آمدی و دلم هوایی شد باز
تا دلخور از این شکسته بالی باشم
می بارم از اینکه هست بارانی تر
شاید به هوای تو شمالی باشم
تصویر مرا به سمت آدینه ببر
تا پنجره غروب شالی باشم
از بس که نیامدی فضا دلگیر است
می میرم از اینکه این حوالی باشم
تو آمدن و نیامدن داری یا ؟
باید همه عمر سوالی باشم
تکلیف دل مرا معین تا کی؟
تا کی به تمنات هلالی باشم؟

این قافیه را عوض کن اما بگذار
در بین غزلهای تو جاری باشم
مخمورم از این ترانه خوانی بگذار
با این همه شعر در خماری باشم
می خواهم از اینکه هست بدتر نشوم
لطفی کن از اینکه هست عاری باشم
می خواهم از این دلانه ها دل نکنم
هی از تو بخوانم وقناری باشم
بر من نرسید غیر از آنقدر که زد
آن چشم سیات زخم کاری ، با ﺷﻤ
ﺸیری که کشیده در خم ابروهات
تا کشته آن دو ذوالفقاری باشم
من دوست ندارم اینکه دیگر مثل
- تو چشم به دیدنم نداری... – باشم

این بیت عذاب می دهد شاعر را
بگذار که از قافیه خالی باشم

*****

من به تکرارهای خود دلخوش

nasehi38 — Fri, 07 Dec 2007 17:17:18 GMT

شعر وقتی مرا نمی بارد

من به تکرارهای خود دلخوش....

...............

اینبارهم بهانه ای برای تازه شدن نداشتم . آخ که چه سخت میگذره روزای بی شعری. خدا هیچ شاعری رو به این درد مبتلا نکنه. به هر حال خوبه گاهی وقتا خودمون و با موضوعاتی سرگرم کنیم که حداقل فایده ای که برامون داره اینه که:

از زمین می کند مرا و تورا

آسمان می کشد درآغوشت

عشق می بارد از نگاه ترت

نور میریزد از بر و دوشت...

و من میخوام اینبار پر بزنم به آسمون عشق مولا و اربابم اباالفضل(ع)

السلام علیک یا عباس بن علی(ع)

آن روز که پرپر ز جفا می شد یاس

مردانگی آن روز نمی شد احساس

در قلب کویر غیرت اما گل کرد

آنجا که عطش بود و فرات و عباس

****

بر صفحه عشق تا که لغزید قلم

یک لحظه نشد دچار تردید قلم

بر سینه آب نقش غیرت انداخت

تا دست بریده تو را دید قلم

****

در عطشناک ترین پهنه خاک

یاسی از غیرت و ایمان و امید

ریشه در خاک زد و گفت به آب

کس لب خشک مرا جز تو ندید

جز تو ای آب در این وادی خشک

کس ندانست که من تشنه لبم

کس ندانست در این هرم عطش

تشنه عشقم ودر سوز و تبم

گرچه لب تشنه و بی تاب توام

چشمه غیرت وایمانم من

تا ز گلها نکنی رفع عطش

از تو ای آب گریزانم من

آخر ای آب به جای گلها

خار را این همه سیراب مکن

بی تو بستان شده پژمرده و خشک

باغ را این همه بی تاب مکن

سخن یاس به اینجا که رسید

اشک آیینه دل را تر کرد

آب از شرم به جوشش افتاد

یاس را باد خزان پرپر کرد.

****

nasehi38 — Mon, 19 Nov 2007 15:52:37 GMT

مدتی هست ردیف غزل من شده هات

فکر و ذهنم همه درگیر مدون شده هات

*********

حقیقتا چند وقتیه هر مصرعی میاد همش به هات ختم میشه خب اینم گیریه که غزل به من داده یا شایدم بر عکس این منم که به غزل گیر دادم. به هرحال این یکی رو هم داشته باشین تا ببینم چی پیش میاد:

من پرم از زیاد خیلی هات

خسته ام از زیاده میلی هات

من پر از اشتیاق مجنونم

زیر پای غرور لیلی هات

گر چه بر گردن من افتاده

طوق عیاری فضیلی هات

در کلاس تو می شود تفسیر

شوق شاگردی کمیلی هات

کوچه گرد همیشه ات پوسید

در شب پرسه طفیلی هات

من کجا تو کجا ستاره تویی

دور در نقطه سهیلی هات

می رسی از همیشه تنها تر

خسته تر از زیاد خیلی هات

حالا هم تا یادم نرفته :::::::

تولد امام هشتم به همگی مبارک. پس با افتخار یه غزل دیگه رو هم که تقدیم کردمش به ساحت مقدس آقا با من بخونین

مثل کبوتران شما گرچه می پرم

آنها کبوترند و من از جنس دیگرم

دیوارها فضای دلم را گرفته اند

دیگر هوای پرزدن افتاده از سرم

این شهر بسته بال مرا این حصارها

تا آسمان کشیده شده در برابرم

گاهی برای بال زدن آسمان کم است

یا صحن قدس باید و یا گنبد حرم

آقای من ببخش اگر بال من شکست

بر من مگیر خرده اگر کم میاورم

این روزها ببخش اگر دیر میرسم

گاهی اسیر خانه و فرزند و همسرم

مثل کبوتران شما نه ! هنوز نه

مانده است تا قبول کنی یک کبوترم

*******

کاش آن اشاره هات...

nasehi38 — Thu, 01 Nov 2007 16:20:18 GMT

ناگهان چه زود دیر می شود

وحقیقتا چه ناگهان رخ داد .قیصر هم رفت و فقط یادش ماند و خاطره اش .

آنک! بهار رفت و نسیمی نمی وزد

یادش گرامی

از تمام رمز و رازهای عشق

جز همین سه حرف

جز همین سه حرف ساده میان تهی

چیز دیگری سرم نمی شود

من سرم نمی شود

ولی...

راستی

دلم

که می شود!

قیصرامین پور

***************

باز می بری مرا سمت شاعرانه هات
محو می کنی مرا در دل ترانه هات

پرسه می زنی هنوز در هوای پارکها
پشت این درختها بین آشیانه هات

رقص کولی تو را روی سِن قدم زدم
در هوای ابری دود قهوه خانه هات

دست دورگردنت حلقه می شوم تورا
تا رها شود سرم باز روی شانه هات

فال قهوه های تو قسمت مرا نوشت
در خطوط مبهم و درهم نشانه هات

خلسه می روم تو را عاشقت که می شوم
غنج می زند دلم از تو و بهانه هات

عیب شاعر تو نیست اینکه قافیه شکست
شعرها خراب شد در تب خرافه هات!

حس و حال دیگری دست می دهد به من
هرچه تازه می شود شکلها ، قیافه هات

پرسه می زنی هنوز کوچه های شهر را
راه می روی تو و پشت سر ، کلافه هات

حلقه حلقه می دوند تا میان معرکه
مثل مار می خزند در شیار کافه هات

بسکه خوشکلی شما بسکه دختری هنوز
بسکه بوی تازگی می وزد ز نافه هات

من تو راچه ساده دوست من تو را چه بی ریا
من تو را بدون فعل ، حشوها ، اضافه هات...

باز قافیه شکست باز هم غزل نشد
خب چه می شود اگر مثل چارپاره هات

هی عوض کنی مرا هی مرا جدیدتر
از خودت بدانیم جزء بدقواره هات

فرق هم نمی کند چون پیاده می روی
بوق می زندد هی پشت سر ، سواره هات

شکل تازه ای شدی شکل معضلی جدید
پاتوق تو کوچه هاست، پارکها کاواره هات

تو ستاره می شوی روی پرده های درد
در سکانس آخر رقص گوشواره هات

می روی و می چکد روی شرم گونه هام
از نگاه خیس من شرشر ستاره هات

دوست دارمت زیاد،دوست داریم چه کم
آه کولی غزل ! کاش آن اشاره هات

مثل بیت اولم ، مثل شاعرانه هات
در تو حل کند مرا ، محو در ترانه هات

در هوایت چگونه پر نزنم؟

nasehi38 — Thu, 18 Oct 2007 18:48:18 GMT

گاهی وقتا آدم نمیتونه از بعضی دلنوشته ها به راحتی رد شه. شاید خیلی وقتا شده شعر جدید هم دارین اما فقط با یه شعرقدیمی حال میکنین که بهتون یه حس و حال عجیبی میده . منم اینبار یه مثنوی از کارای قدیم براتون میزارم که هنوزم خیلی باش حال میکنم .اصلا امشب تو حس این کار قدیمی ام .بی خیال کارای جدید

السلام علیک یا صاحب الزمان

آمدم گر چه خوب مي دانم
بي تو اينبار هم پريشانم

آمدم اي غرور آينه ها
اي نگاهت سرور آينه ها

آمدم اي هميشه روحاني
اي نگاهت هميشه نوراني

آمدم تا تو را كنم آواز
شعر آينه را كنم آغاز

بي تو اين لحظه ها چه غمگين است
انتظارت چقدر سنگين است

بي تو با اين حضور ثانيه ها
اين شتاب و عبور ثانيه ها

لحظه ها را هميشه مي پايم
در پيت سر برهنه مي آيم

بي تو دنياي من چه بي رنگ است
پهنه آرزو بسي تنگ است

بي تو بي كس ترين پرنده منم
در هوايت چگونه پر نزنم

بي تو با دوش خسته ام چه كنم
با پر و بال بسته ام چه كنم

بار هجرت فتاده بر دوشم
هر چه غير از تو شد فراموشم

خواب ديدم شبي كه آمده اي
بر من خسته نيز سر زده اي

ديدم از غم مرا رها كردي
با وصال خود آشنا كردي

ديدم آرامش دلم بودي
آري انگار ساحلم بودي

ديدم از پيچ جاده مي آيي
همچو خورشيد ساده مي آيي

شب شكن همچو نور بودي تو
منتهاي حضور بودي تو

حيف و صد حيف خواب مي ديدم
تشنه بودم سراب مي ديدم

كاش تعبير خواب من گردي
بعد از اين آفتاب من گردي

آه ! امروز بي تو دلگيرم
بي تو از زندگانيم سيرم

آسمان نگاه من ابري است
در دلم هاي و هوي بي صبري است

زخم اين سينه باز كاري شد
اشكهايم ز ديده جاري شد

اشكهايم دوباره طوفان كرد
ساحل ديده را پريشان كرد

انتظار طلوع ما را كشت
حسرت يك شروع ما را كشت

يا طلوعي دوباره كن مهدي
يا دلم را ستاره كن مهدي

در نبودت بگو چه بايد كرد
بعد از اين جستجو چه بايد كرد

گو كجايي كه عاشقت هستم
داغ بر دل شقايقت هستم

غم دلم را گرفت كاري كن
ساحلم را گرفت كاري كن

تا مباد اينچنين فنا گردم
از تو اي مهربان جدا گردم

در سكوتم نشسته صد فرياد
بيستون كو كه زنده شد فرهاد

مثنوي را تو شور و حالي باش
مدتي هم در اين حوالي باش

باغ در انتظار تو پژمرد
بي تو حتي بهار هم افسرد

بر سر جاده هاي وهم آلود
تا نشاني ز جاي پايت بود

چشمهامان به انتظار تو ماند
قلبها نيز بي قرار تو ماند

اي اميد هميشه ام برگرد
تا نخشكيده ريشه ام برگرد

بيش از اين داغ بر دلم مگذار
بار غم را ز دوش من بردار

*****